เค้าก็คือท่านหวังจะสั่งสอน

แต่ผันผ่อนตามนิยมสมสมัย

มีเฮฮาพาสนุกเครื่องปลุกใจ

สมกับได้มีงานการมงคล

ในหมู่บ้านย่านกลางเมือปางก่อน

เรียกศาลาโรงธรรมประจำบ้าน

มีโรงสอนธรรมทานการกุศล

เหมือนสถานที่ฝึกทางศึกษา

เพื่อเป็นเครื่องเรืองปัญญาประชาชน

บางคราวมีการกุศลปนเฮฮา

ในตำบลอัตคัตไกลวัดวา

ฝ่ายจีนเขาได้มีอย่างที่ว่า

งิ้วเรื่องหนึ่งแกเล่าครั้งเยาว์อยู่

เอางิ้วมาฝึกหัดดัดนิสัย

ได้ไปดูจำไว้ได้ทุกสิ่ง

ย่อมดูดดื่มซึมซาบปลาบปลื้มใจ

เกาะในจิตติดแน่นแม้นกับปลิง

เหมือนอย่างได้รู้เห็นที่เป็นจริง

เลยเป็นสิ่งสอนใจจนใหญ่มา